درست در زمانی که شما، به چیزی فکر می‌کنید و این فکر کردن شما، با دیگران، متفاوت است، نا‌خواسته یک خط کشی جدید در حافظه‌ی جامعه‌‌یتان ایجاد کرده‌اید. خطی که میان شما و «بقیه» قرار می‌گیرد. خطی که شما را از «دیگران» متمایز می‌کند. و نهایتاً خطی که شما را «غیر خودی» معرفی می‌کند.

***

این خصیصه از رفتار‌های اجتماعی ما، به وبلاگ‌هایمان و روابط آن‌لاینمان هم منتقل شده‌است. زمانی که یک وبلاگ‌نویس، بر خلاف «بقیه»، فکر می‌کند که «وبلاگ‌ستان بی‌ دین و ایمون» شده‌است ، میان او و دیگران خط‌های پر‌رنگی کشیده می‌شود. یا زمانی که «حسین درخشان» پروژه‌ی «کنش‌های ارگانیک و غیر ارگانیک‌ش» را بیان می‌کند، به یک عنصر «متفاوت» تبدیل می‌شود؛ حتی اگر تا دیروز او را از خودمان می‌دانسته‌ایم.

یا زمانی که «بامدادی» از جایی احساس خطر می‌کند که دیگران خطری از جانب او حس نمی‌کنند یا این خطر را چندان مهم نمی‌دانند، با صراحت می‌گوییم که بامدادی «سمت و سوی نگاهش کمی متفاوت ه» این البته به خودی خود، تا زمانی که منجر به خط‌کشی نشود، ایرادی ندارد. اما منصفانه بگویید، کدام‌یک از ما سمت و سوی نگاهمان، در همه‌ی موارد مثل هم است؟

می‌دانید که نتیجه‌ی خط‌کشی‌های ایدئولوژیک، توهم اکثریت است. یعنی چند روز که بگذرد، وهم برمان می‌دارد که «صدای غالب» همراه ماست. مثل ماست. من به این می‌گویم «توهم اکثریت»

جامعه‌ی ما، و به تبع جامعه‌ی وبلاگ‌یمان، سیاست زده‌است. متفاوت بودن را به مخالف بودن، و مخالف بودن را به رقابت سیاسی و رقابت را به دشمنی تعبیر می‌کند. تا آن‌جا که حتی وقتی یک وبلاگ‌نویس جوان و غیر‌سیاسی، در معرفی خودش، صداقت به خرج می‌دهد و آن‌چیزی را نمی‌گوید که بقیه بیان می‌کنند، و سعی می‌کند عقاید خودش را برای «دیگران» توضیح بدهد و از آن‌ها دفاع کند، در جمع «کثرت‌گرایمان» او را محاکمه می‌کنیم. یک محاکمه‌ی قرون وسطایی. گالیله‌ای در میان «دیگران»

اشتباه نکنید؛ مراد من، حقیقت نیست و این‌که چه کسی حقیقت را می‌گوید. ممکن است این «حقیقت» همراه با اکثریت باشد و ممکن است نباشد. تنها به این فکر کنید که چرا ما سر یک میز رستوران، چند نوع غذا سفارش می‌‌دهیم و کنار هم می‌نشینیم، از هر دری صحبت می‌کنیم و «خوش می‌گذرانیم» اما نمی‌توانیم با کسی که مثل ما فکر نمی‌کند، همراه شویم یا دست‌کم، اجازه‌ی صحبت به او بدهیم. من می‌گویم، روزهای خوش وبلاگ‌شهر، را تلخ نکنیم!

***

درست در زمانی که کلید‌های نرم کیبوردتان را می‌فشارید و قرار است تا دقایقی دیگر، یک دید تازه به روزمرگی‌ها تولید شود، به خط‌کشی‌هایی که به موازات رفتار شما، در اطرافتان خلق می‌شود فکر کنید. به نظمی که تشنه‌ی سکون و یک‌دستی شده‌است. به «سیستم»‌ی که هرگونه ناهماهنگی را هضم خواهد کرد. به نظامی که شعار «آزادی دیالوگ» را مدام تکرار می‌کند ولی دیالوگی را می‌پذیرد، اجازه‌ی نمو می‌دهد و به آن برچسب نمی‌زند که «هماهنگ» باشد. «آزادی دیالوگ هماهنگ»

تا به حال فکر کرده‌اید چرا؟

پ.ن:‌
+چرا مهم است بامداد ساکت نشود
+به نظرم مشکل کامنتها جدیه!
+نگذارید این صدا خاموش شود