«این خواستن، یک آرزو است. آرزویی که ملزوماتی دارد و پیش‌نیاز‌هایی.»

آخرین بار، با سید محمد‌حسین در غرفه‌ی انتشارات ققنوس در نمایشگاه کتاب محمد قوچانی را دیدم. تا انبار‌دار ققنوس کتاب را برایش بیاورد، چند دقیقه‌ای گپ زدیم. درباره‌ی کتاب توقیف شده‌ی مهدی یزدانی خرم و چیز‌های دیگر.

راستش میان کسانی که در حوادث اخیر بازداشت شده‌اند، پیش‌تر از همه دلم می‌خواست محمد‌قوچانی میان‌شان نبود؛ و این خواستن، یک آرزو است. آرزویی که ملزوماتی دارد و پیش‌نیاز‌هایی.

بدون شک، محمد قوچانی موفق‌ترین روزنامه‌نگار دهه‌ی فعلی کشور ماست. این موفقیت را هم مدیون حرفه‌ای بودن و “واقعا کار رسانه‌ای کردن” است. فکر می‌کنم خاطره‌ای که قوچانی از شرق و شهروند امروز برای “ما” ایجاد کرد، خاطره‌ی “موثر”ی است. دست‌کم برای من حکم یک دوره‌ی بلند‌مدت روزنامه‌نگاری را داشته‌است.

اما آقای قوچانی؛ کاش می‌دانستید که چه بازی خطر‌ناکی را شروع کرده‌اید و ای کاش نه شما و نه هیچ کدام دیگر از فعالین اصلاح‌طلب دست به چنین “ماجراجویی” عجیبی نمی‌زدید.

لازم است یادآوری کنم که بد‌ترین اتفاقی که می‌تواند برای یک اصلاح‌طلب، در مقام کسی که می‌خواهد فرایند‌های نا‌مطلوب یک سیستم حکومتی را تغییر بدهد، این است که از سوی حاکمیت به عنوان یک تهدید امنیت ملی شناخته شود؟ چرا که اولین پیش‌نیاز اصلاح، جلب اعتماد است.

آقای قوچانی؛
شاید – و به احتمال قوی، حتما – شما و دیگر اصلاح‌طلبان خواهید گفت که حرکت اعتراض آمیز پس از اعلام نتایج انتخابات، هیچ وقت به فکر براندازی حکومت نبوده‌است؛ اما این را باید از سیستم امنیتی کشور پرسید که پیش از انتخابات، شاخک‌هایش تحریک شده‌بوده و چپ و راست هشدار‌های جور وا‌جور صادر می‌کرد.
این را باید از مفاد برنامه‌ی 8 مرحله‌ای پرسید که بر “حرکت سبز” شما سوار شده‌بود و می‌خواست این‌جا و آن‌جا را “تصرف” کند. و باید این را از شما پرسید که “به عنوان یک چهره‌ی سیاسی چرا باید این‌چنین ظرفیت سیاسی قطب چپ کشور را فدای یک بازی “خطرناک” موهوم می‌کردید؟”

آقای قوچانی؛
”امنیت ملی” شوخی بردار نیست. این امنیت ملی همان چیزی است که ایالات متحده به بهانه‌ی تامینش در عمق خاور‌میانه نیروی نظامی پیاده می‌کند. تهدید امنیت ملی همان چیزی است که از نظر حاکمیت، قرابت باور‌نکردنی با “محاربه” دارد. این امنیت ملی همان چیزی است که گاهی حکومت را به “انکار” یا “تکذیب” یا خیلی افعال نفی کننده‌ی دیگر “مجبور” می‌کند.
این همان چیزی است که خیلی سریع کلید “مهرورزی” سیستم حاکم را خاموش می‌کند. امنیت ملی زیربنای هرگونه مراوده‌ی سیاسی است و اگر روزی تهدید شود، اولین قدم حاکمیت، رفع تهدید از آن است.

آقای قوچانی؛
در دلم آرزو می‌کنم نقش شما در این “تهدید پنهان امنیت ملی”، حتی مطلع هم نباشد، چه رسد به مباشرت. مملکت ما هنوز به “روزنامه نگار حرفه‌ای” بیش‌تر نیاز دارد تا “چریک‌های خیابانی”