اگر بخواهم  «آرمان‌گرایان و دنیایی پر از واقعیت» را یک قدم به جلو ببرم، می‌توانم بگویم:
میان آرمان‌گرایی که صرفاً به نقد نظام نا‌مطلوبی که با اتوپیای مورد نظر او فاصله دارد، می‌پردازد و آرمان‌گرایی که در سودای ساختن آرمان‌شهر خود است (حتی اگر این ساخته، ماکت آزمایش‌گاهی باشد) کدام یک را می‌پسندید؟ البته با نظر [...]

اول بار، در گیر و دار آرمان‌شهر که بودیم، رابطه‌ی ما از فرم دو آشنای آن‌لاین به مرز‌های رفاقت نزدیک شد. از معدود آدم‌هایی بود که می‌دیدم با وجود این‌که وبلاگ‌خوان حرفه‌ای است (و تازه آن روز هنوز تعداد دقیق اشتراک‌هایش را نمی‌دانستم) و کاملاً در اتمسفیر وبلاگستان نفس می‌کشد، اما وبلاگ نمی‌نویسد! این را [...]

آدم گاهی خوشش می‌آید دور و برش شلوغ باشد. منظورم آدم‌های دیگر یا صدای جیغ و داد بچه یا بودن در یک مهمانی پر سر و صدا نیست؛ منظورم این‌ه که گاهی خیلی مطبوع است که کنار تخت آدم یا بالای سرش یک میز باشد که بشود پنج – شش کتاب نیم‌خوانده یا مجله‌ی این [...]

درست است که اگر من، محتوایی را در شبکه‌های اجتماعی یا جایی در ستون‌های وبلاگم، به اشتراک بگذارم، به آن لینک بدهم و به نوعی دیگران را به دیدن آن دعوت کنم، مطلقاً ایجاب نمی‌کند که آن پست مورد تایید یا پذیرش من باشد؛ اما به نظر من، خروجی اشتراکی گوگل هر‌کس، بخشی از [...]