وای خدا!
عجب مجموعه‌ی جالبی. اندازه یک تریلی خاطره‌ی قدیمی‌ام زنده شد با دیدنش. الفی، چوبین و تنسی از آن کارتون‌هایی بودند که کودکی من سرشار از شادی‌ها و غم‌هایشان بود. البته در میان این پستر‌ها، هستند مجموعه‌هایی که بارها و بارها تکرار شده‌اند، یا از اساس مال نسل من نیستند. اما … اما بعضی‌هایشان هم از آن یادواره‌های نوستالژیکی هستند که به جایی از روح آدم چسبیده‌اند و فراموش نشدنی هستند.
مشهور است که کارتون دیدن از پارامتر‌های اساسی در تعیین ضریب هوشی است. از آن مقوله‌هایی است که هر روان‌پزشکی حتی از آدم 20 ساله‌ای مثل من هم درباره‌شان می‌پرسد. نمی‌دانم کودکان امروز را هم با کارتون‌هایی که دیده‌اند، می‌سنجند یا نه. آخر زمان ما هفته‌ای شاید یک کارتون بود و همین باعث می‌شد که رسوخ کند در عمق ذهنمان. اما این روز‌ها، تنوع و تعداد انمیشن‌ها آنقدر زیاد است که بچه فرصت نمی‌کند یکی را ببنید، کمی بهش فکر کند و بعد برود سراغ بعدی. از طرف دیگر، این کارتون‌ها، بچه را بیشتر متوهم می‌کنند تا به فکر فرو ببرند. این را آدمی دارد می‌گوید که به این سن و سال هم که رسیده، عادت کارتون دیدن دارد؛ شدید! (پیر شدیم رفت! )
نکته دیگر این‌که، مفاهیمی مثل عشق زیر پلی !! به نحو حال بهم زنی مختل کرده این حوزه را. باز خدا پدر و مادر این سیما ! را بیامرزد که یا موضوع را عوض می‌کند و یا … فکر می‌کنم این روز‌ها کم‌تر به خطر نوعی سطحی نگری و ماده (جسم) محوری در این محصولات ، توجه می‌شود. چیزی که در کارتون‌های دهه 60 کمتر دیده می‌شد، الان شده سوژه اصلی عموم این کارتون‌ها.
وقتی پسر‌عمه‌ی 6ساله‌ام حین تعریف ماجرای کارتونی که به تعداد کلید‌های این کیبرد، از اول تا آخر دیده، از معجره بوسه‌ی عشق می‌گوید و من سرخ می‌شوم و اطرافم را نگاه می‌کنم و از خدا می‌خواهم کسی صدایم کند یا این گوشی زنگ بزند ولی نمی‌زند؛ آن وقت من دلم برای چوبین تنگ می‌شود که با بدی مبارزه می‌کرد یا الفی که پسر خیلی گلی بود! آن وقت کسی ته دلم داد می‌زند «من کودکی‌ام را می‌خواهم!»