«[..] نمی‌تونم بگم از موسیقی سنتی خالص خوشم می‌آد! همیشه موسیقی کلاسیک وطنی روی اعصابم بوده. چه طور بگم؟ هر ثانیه از عمرم وقتی با طنینش قرین میشه، سرشار از استرس و تشویش میشه. ترس از این‌که باز‌هم حالم را خراب کند. نمی‌دونم درست متوجه منظورم می‌شی یا نه. درست وقتی حس می‌کنم این‌جا باید اوج تاثیر این قطعه باشه و توی ذهنم چند نت بعدی رو پیش‌بینی می‌کنم؛ با نهایت بی‌رحمی و کاملاً غیر منتظره ظاهر میشه. ببین! بذار رک بگم؛ موسیقی کلاسیک اون‌جوری تنظیم میشه که خودش دوست داره. نه اون‌جوری که من می‌پسندم. » وقتی این‌ها رو گفتم، آب دهنم رو به سختی فرو دادم. مثل جن‌زده‌ها بهم نگاه می‌کرد. پشیمون شدم از این‌که خلسه شنیدن «آتش در نیستان» ش رو به هم ریختم.
واسه این‌که شک وجودش رو نخوره، فوری ادامه دادم : «این احساس یقیناً به خاطر روح بیمار من به وجود می‌آد. بهتره ترک فعلی رو یه بار دیگه از اول گوش بدیم. من که این چند دقیقه آخرش رو اصلا نفهمیدم. چرا این‌جوری نگام می‌کنی؟ گفتم ری-پلی کن این قطعه رو.» دستم رو آروم آوردم روی گوش سمت راستم. بدون این‌که متوجه بشه، گوشی سمت چپ MP3-Player رو از گوشم بیرون آوردم. چشم‌هام رو بستم. وانمود کردم روح تاریکم کاملاً تحت تاثیر موسیقی و تصنیف مرگ آورش قرار گرفته. یک‌هو نمی‌دونم چی شد که چشم‌هام رو دوباره باز کردم و مچ دستم و رگ‌های متورمش رو نگاه کردم.