[audio:vangelis.mp3]
من شاکیم؛ خدا یا، من به تو شکایت می‌کنم. می‌دانم که شکایت دارم،‌اما از کدام درد شروع کنم؟! پیشنهادی نداری؟
از درد نبود پیامبرت شکوه کنم؟ و غم یتیمی امت اسلام بعد از او؟ آخر می‌دانی، تا زمانی که رسول الله بود، امیدمان به کوه استوار وجود او بود و وقتی در بستر افتاد، زخم‌های بدر و احد و حنین یکی یکی در پیکرمان، سر باز کرد. و این‌جا آغاز بیت الاحزان بود.
یا شاید بهتر است از غم نبود امام شکیات کنم. و درد‌های بیدرمان و مسائل بی‌پاسخ. بعد از رسول الله، امیدمان به امام بود که می‌تواند پل باشد میان ما و حقیقت، مسیر باشد به سوی خدا؛ و اینک، دوران غیبت. چه درد جانکاهی است! تلخ‌ترین شرنگی که می‌تواند در دهان بشر ریخته‌شود، فهم این موضوع است که میان ما و او، میان کثرت و وحدت، شاهراهی نیست!
بگذار از درد دیگری بنالم، بگذار از اندک بودن جمعمان شکایت کنم. و بسیاری دشمنان. و تفرقه‌ای که میانمان هست. 72 ملت! 72 فرقه، گروه، دسته. و سخت تر از آن، درد روزگار است و مردمی که از همین جمع اندک پر تفرقه‌مان، گرفتار فتنه‌های آن می‌شوند. اندک اندک جمع مستنان می‌روند!!! (1)
حکایت غریبی‌است، داستان مسلمانی ما. و انسان،‌این موجود ترحم‌انگیز، گاهی اوقات چاره‌ای ندارد جز فراموش کردن. وقتی بار مصائب سنگین می‌شود، پناهگاهی نباشد، حلقه‌ی دوستانی نباشد و تفرقه، آه از نهاد بشر بر‌انگیزد، آن زمان مردم دو گروه می‌شوند! دسته‌ای فراموش می‌کنند و دسته‌ای خرد می‌شوند اما کنج گنج‌خانه‌ی قلبشان، سرودی است که گرچه حزین ولی طراوت‌بخش است. کسی می‌گفت «به امید آسمان آبی فردا »
1] ترجمه‌ی آزاد از بخشی از دعای افتتاح « اللهم انا نشکو إلیک فقد نبینا صلواتک علیه وآله وغیبة إمامنا وکثرة عدونا ، وشدة الفتن بنا وتظاهر الزمان علینا ، فصل على محمد وآل حمد وأعنا على ذلک بفتح تعجله ، وبضر تکشفه ، ونصر تعزه ، وسلطان حق تظهره ورحمة منک تجللناها ، وعافیة تلبسناها ، برحمتک یا ارحم الراحمین»