اگر بپذیریم که نا‌عدالتی و تبعیض علیه زنان، اولین بار در اروپا منجر به پدید آمدن جنبشهای زنان برای پایان‌دادن به ظلم و ستم مردانه شده‌است، حقیقتا باید این جنبش‌ها را تکریم کنیم. چرا که حرکت در جهت احقاق حق،‌ ذاتاً دارای احترام است.

اما خیلی زود، درست در زمانی که این حرکت‌های حق‌طلبانه به سمت پرتگاه فمنیست، منحرف شد باید حدس می‌زدیم که مخالفین سر‌سخت جنبش، ذکاوت بیشتری داشته‌اند! چرا‌که داعیه‌ی اولیه‌ی این حرکت‌ها ارتقای منزلت اجتماعی زنان، ‌از جنس دوم به موقعیتی برابر و حتی برتر از مردان بود، ‌اما نتیجه‌ای که حاصل شد جز تبدیل شدن ایشان به نیروی کار ارزان و جزئی از دکوراسیون شهری، چیز دیگری نبود.

زنِ عصر جدید در هر عرصه‌ای حضور می‌یافت و اگر تا دیروز در تنها خانه در خدمت مردان بود، امروز در اثر شهوت لجام گسیخته‌ی مردان، در همه‌جا هست تا هر‌وقت لازم شد به انجام وظیفه بپردازد!

اما جای تاسف است که بار دیگر و در پی از دست رفتن تمام خواست‌گاه‌های اجتماعی این جنبش و ناکامی‌های پی‌در پی در اثر عدم اقبال عمومی، قصد دارند اشتباه گذشته را، و این بار در مقیاسی فجیع‌تر، تکرار کنند. و اینک عصر جدیدی آغاز می‌شود که مثل بیش‌تر تحولاتی که در این بخش از اقلیت‌ جامعه‌ی ما رخ می‌دهد، جرقه‌ی اولیه‌ی اش در وبلاگ‌شهر زده ‌شده‌است.

حالا که جماعت فمنیست وبلاگستان، وبلاگ‌شهر را با یک «کلوب شبانه» اشتباه‌ گرفته‌اند و بعد از فراغت از کار شبانه، آخرین متد‌های شیوینگ را برای یکدیگر نقل می‌کنند؛
حالا که جماعت فمنیست وبلاگستان، وبلاگ‌شهر را با «حرم‌سرای ناصری» عوضی گرفته‌اند و بساط عشرت «شاه» را دسته‌جمعی فراهم می‌کنند؛
حالا که جماعت فمنیست‌ وبلاگستان، وبلاگ‌شهر را با «ردلایتز استریت» اشتباه گرفته‌اند و عریان پشت پنجره‌ی وبلاگ‌هایشان نشسته‌اند و هر از چند‌گاهی هم برای بازار‌گرمی! جلوه‌گری‌های زنانه می‌کنند؛
حالا که این جماعت منحط تصمیم گرفته‌اند با قلم‌هایشان بکارت و عفت خویش‌ را زائل سازند؛

راحتشان بگذارید که لاجرم، سرنوشتی به مبارکی مرگ در جوی متعفن پشت یک کافه در لاله‌زار در انتظار ایشان و وبلاگ‌هایشان است.