دیشب توی اتوبوس، فصل «مسکن» را خواندم. خوبیش این بود که صندلی کناریم، خالی بود. بیسکوییت‌ها را گذاشتم آن‌جا و شروع کردم. آخر وقتی قرار است کاراکتر‌های داستان، چیزی بخورند، من که نمی‌توانم بیکار باشم!! حسن دیگر اتوبوس هم این است که تکان تکان‌هایش باعث می‌شود داستان درست جا بیافتد و گلاویز شود با روحت! حالا اگر این تاثیر را هم نداشته باشد،‌ اقلاً نمی‌گذارد بیسکوییت‌ها سر دلت بماند.

نقل چی بود؟ … آها! «مسکن» را می‌گفتم. اصلاً این فصل را حتماً باید در حرکت بخوانی؛ هرچند، من که بقیه‌ی کتاب را نخوانده‌ام. شاید لازم باشد همه‌اش را در حرکت خواند. و این بستگی مستقیم دارد به نویسنده. این‌که خودش هم در حرکت بوده‌است موقع نوشتن داستان یا …

گفتم نویسنده؛ این حواشی‌ای که جناب نویسنده وسط داستان درج کرده‌اند، گاهی نافرم می‌زند توی پرمان. از خدا که پنهان نیست، لااقل بگذارید از شما پنهان بماند… [بقیه‌اش پنهان شد]