این‌جا، هوا همیشه ابری است. گاهی می‌بارد که نگاه اهل زمین را پاک کند و گاهی فقط می‌خواهد صفایی بدهد به دل آسمان. چه فرق می‌کند؟ این‌که تو کجای عالم باشی؟ همیشه گناه‌کاری هست که یا عرق خورده، یا مال مردم را.

این‌جا هوا همیشه ابری است. و این حقیقت تلخی است که ناگزیر باید پذیرفت. روزگاه ستاره‌ها، مدتی است سپری شده‌است. ایام، روز‌های خالی از هیچ‌اند. مثل یک شعار.

این‌جا هوا همیشه ابری است. و آسمان، یا برای دل ما می‌بارد یا برای مردمی که تنها نقطه‌ی اشتراکمان، جهانی است که عین کرم تویش می‌لولیم! فکر کرده‌ای جهنم به کجا می‌گویند؟ همین جاست. این‌جا آخر جهنم است. دوزخ! آن‌جا که رحمت خداوند راه ندارد و این‌جا هوا همیشه ابری است. یا در حسرت بارانی که نمی‌آید؛ یا در حسرت سیل‌بند‌هایی که نساخته‌ایم!

و ما به زمین آمدیم تا فساد کنیم و خون‌بریزیم و کار‌های دیگری که احتمالاً به ذهن ملائک هم خطور نمی‌کرد. ما از بهشت بیرون آمدیم تا دست‌کم بشود گفت، بهشتی هست که دست ویران‌گر بشر از آن  قطع شده‌است. راستی، هوای بهشت هم همیشه ابری بود؛ اوایل برای حوا و همسرش که جوی‌های زیر پایشان بر‌قرار باشد و طراوت خانه‌شان، و بعد‌های برای آن‌که اثر حضورشان را در بهشت، پاک کند!

این‌جا هوا همیشه ابری است، یا دست‌کم کاش ابری بود.