می خواهم زندگی کنم؛ با شرافت

من با جنگ مخالف‌م. جنگ، یکی از زشت‌ترین صورت‌های تعامل انسان‌ها با یکدیگر است. برای ما که تجربه‌ی یک جنگ 8 ساله را در حافظه‌ی کوتاه‌مدت تاریخی‌مان داریم، خیلی دشوار نیست که بفهمیم شهادت 213 هزار نفر  چه معنی می‌تواند داشته‌باشد.

من با جنگ مخالفم چون در آن، جوان‌ترین و فداکار‌ترین نیرو‌های یک مملکت کشته می‌شوند. چون زیر‌ساخت‌های توسعه‌ی کشور نابود می‌شوند، چون سال‌ها عقب‌ماندگی برایمان به ارمغان خواهد آورد و سال‌های پس از آن را نیز باید صرف ترمیم تاثیرات سوء جنگ کنیم.

من با حنگ مخالم چون بنیاد شهید ما، هیچ‌گاه، لیاقت و توانایی سرپرستی چند ده هزار خانواده‌ی بی‌سرپرست را نداشته و نخواهد داشت.

من با جنگ می‌جنگم چون کار‌های مهم‌تری دارم که هنوز بر زمین مانده‌اند.

اما این حرف‌ها هرگز به این معنی نخواهند بود که کسی می‌تواند با اهرم «جنگ» خواسته‌هایش را بر من تحمیل کند. جنگ آخر دنیا نیست، چون چیز‌های زشت‌تر و فاجعه‌آمیز‌تری نسبت به جنگ هم وجود دارد.

مثل این‌که 213 هزار نفر که نه، 70 ملیون نفر ایرانی، کار و تلاش کنند برای آن‌که یک کشور دیگر، که نه، سرمایه‌داری جهانی روز به روز بر میزان «توسعه»‌یافتگی خویش بیافزاید؛ مثل این‌که جوان‌ترین و فداکار‌ترین نیرو‌های یک مملکت، برده‌ی حلقه به‌گوش نظم جاری در جهان باشند؛ مثل این‌که زیر‌ساخت‌های توسعه‌ی کشور را نتوانیم با هیچ‌برنامه‌ی توسعه‌ای همراه کنیم و نه حتی صادر کننده‌ی مواد اولیه، که صنایع اولیه باشیم  برای تولیدات های‌-‌تک آن‌طرف آب‌ها؛ مثل این‌که هر برنامه‌ی بلند‌مدتی که برای فردای کشور‌مان تدوین کنیم، در صورتی «جنگ خواهی» تعبیر نشود که با برنامه‌های کوتاه مدت یک کشور دیگر دنیا، جور در بیاید.

مثل این‌که استعمار بشویم به دست خودمان و به دست کسانی که «یک عمر کوتاه آمده‌اند»؛ مثل این‌که در بهترین شرایط،‌ بشویم یک امارات متحده، یا عربستان سعودی، که سرم نفت و گاز هستند برای شوک‌های اقتصادی آمریکا یا نهایتاً مثل «ایران پادشاهی» پیش از انقلاب که اف 14 می‌خرید تا سد دفاعی در برابر روسیه باشد و لولوی بچه‌ترسان شیخ‌های گنده‌ی عرب!

مثل این‌که از «استقلال»‌مان مایه بگذاریم و «آزادی» اقتصادی آینده‌ی آمریکا را موکد کنیم.

من در برابر تهدید به جنگ، کوتاه نمی‌آیم. چون خیلی زشت است که یک آدم، بگوید خواسته‌ی من نامشروع است و اگر آن‌را نپذیری با تو خواهم جنگید، یعنی یا بجنگ یا زندگی‌مرگ آمیز داشته‌باش.

و من در برابر تهدید به جنگ، انگشت اتهامم به سوی جنگ افروزی است که خواسته‌هایش و حرفی که می‌زند برای دهنش خیلی بزرگ است، که تمام کشور‌ها را برای ارضای هوس قدرت خود، می‌خواهد.

من در برابر تهدید به جنگ،‌ دچار توهم خود ‌اتهامی نمی‌شوم که جنگ افروز را فراموش کنم و برنامه‌های بلند‌مدت کشور خودم را فدای تضمین «اورگاسم»‌های اقتصادی آمریکا در سال‌های آینده کنم.

من در برابر تهدید به جنگ، فریفته نمی‌شوم!

پ.ن: کمی دلخورم!