در جوامعی که دموکراسی حاکم  ( یا حداقل مطلوب ) است ، هر جمعی از انسان ها از نظر سیاسی ارزش فوق العاده ای خواهند داشت .  ( این ارزش رابطه مستقیمی با حجم گروه دارد ) از طرفی ، در چنین مواردی همیشه نیاز بوده است که این جمع بتوانند از حقوق خودشان نیز به طور رسمی دفاع نمایند .  شاید همین ،  عامل پایه گذاری انواع تشکل های صنفی یا NGO ها بوده است .
با توجه به آنچه گفته شد ، در جامعه مجازی ما چندی است زمزمه های  تشکیل « تشکل صنفی » شنیده می شود و این نیاز آنجا حیاتی می شود که در چند ماه گذشته بارها شاهد بوده ایم شخص یا افرادی خود را نماینده جمعیت چندین هزار نفری وبلاگ نویسان یا قیم ! آنها دانسته و از طرف این خیل عظیم ( یعنی ما ها ! ) تصمیم گیری نموده اند .
البته مواردی چون طرح ساماندهی وبسایت ها نیز بر لزوم چنین انجمن هایی تاکید می نماید . چون به وضوح پیداست تصمیم گیران در این حوزه،  از نظر فنی و هم از نظر آشنائی با روابط حاکم بر وبلاگ شهر  اطلاعات و آشنائی چندانی ندارند و به نظر می رسد جای نهادی برای انجام فعالیت های مشاوره ای با سطوح مختلف مدیریتی  کشور به شدت خالی است .
بد نیست این مسئله را نیز در نظر داشته باشیم که در چند سال اخیر با گسترش توجه به فضای مجازی  و توجه نهادهه ای مختلف از جمله احزاب به این فضای آکنده از فرصت !! لزوم هوشیاری جمعی را گوشزد می نماید .

به نظر می رسد بزرگترین مانع فراروی تشکیل انجمن های صنفی وبلاگ نویسان ، وجود اختلاف آراء و عقیده هاست که البته خود بزرگترین فرصت نیز برای جامعه ما محسوب می شود . و همگان تاکید می کنند که آرزوی رسیدن به «  اتفاق مطلق آراء »  ، در جوامع امروز بشری دست نیافتنی می نماید . لکن با توجه به منافع فردی و گروهی و همچنین با پافشاری بر اصول پذیرفته شده بین اکثریت می توان به این مهم ( ایجاد وحدت رویه و هوشیاری در احقاق حقوق  ) دست یافت .

چندی است مجمع وبلاگنویسان مسلمان با هدف ” ساماندهی به امور صنفی و هماهنگی وبلاگنویسان مسلمان “  و  “عکس العمل‌ مقتضی در برابر تهدیدها، و تبلیغ اسلام ناب محمدی ؛ سعی در تجربه هر چند سایبر اسلام اجتماعی را دارد ” . با نگاهی به اساسنامه  و مرامنامه  این انجمن می توان امیدوار بود وبلاگ نویسان محترم با تکیه بر مشترکات فراوان ، تمام توانشان را در نیل به یک وحدت رویه برای ارتقا و تعالی کشور عزیزمان به کار بگیرند .
بدیهی است این ( شاید ) اولین تجربه در زمینه ایجاد  انجمن صنفی یا NGO در جامعه مجازی بوده  است و مطمئنا کمال مطلوب نیست ؛ لکن با حضور فعال هر یک از وبلاگ نویسان می توان به رفع نواقص و اعتلای این حرکت فرهنگی امیدوار بود .

در آخر با یادآوری اولین همایش مجمع وبلاگ نویسان مسلمان  باز هم بر « لزوم تشکیل گروه های غیر دولتی » برای « احقاق حقوق » ، « پایان دادن به  استفاده ابزاری از وبلاگستان »  و همچنین  « ساماندهی رفتار ها و اهداف در مواقع حساس »  تاکید می کنم .

لینک های مرتبط :