کشتـــی شکست خــورده طـوفــان کـربـــلا
در خــاک و خـون فتـــاده به میدان کربــلا
گر چـــشم روزگار بر او فاش می گریست
خون میگــذشت از سر ایــوان کـربــلا
نگرفـت دست دهــــــر گلابی به غیر اشک
زان گل که شد شکفتـــــه به بستان کربـلا
از آب هــم مضایقـــه کــردنـد کـوفیــــان
خوش داشتنــد حـــرمت مهمــان کـربـــــلا
بـودنــد دیو و دد همــه سیراب و می مکید
خاتم ، ز قــحط آب ، سلیمــان کـربـــلا
زان تشنگـــان هنـــوز به عیوق می رسد
فریــاد العطـــش ز بیابـــان کــربـــلا
آه از دمــی کــه لــشگر اعدا نکرد شرم
کــردنـد رو بـه خیمــه سلطــان کـربـــلا
آنـدم فلـک بر آتش غیرت سپــند شد
کز خوف خصم در حرم افغان بلند شد
کــاش آن زمان سرادق گردون نگون شدی
ویـن خرگــه بلنـد ستون ، بی ســتون شدی
کـاش آن زمان در آمــدی از کـوه تا به کوه
سیل سیــه کـه روی زمیـن قــیر گـون شدی
کــاش آن زمـان ز آه جگــــر سوز اهل بیت
یک شعلـه بــرق خرمــن گردون دون شدی
کــاش آن زمان کـه این حـرکت کرد آسمان
سیماب وار گــوی زمیــن بی سکــون شدی
کــاش آن زمان که پیکر او شد درون خاک
جـان جهانیــان همــه از تـــــن بـرون شدی
کـــاش آن زمان کــه کشتی آل نبی شکست
عالــــم تمام غرقــه دریـــای خــــــون شدی
آن انتقــــــــام گــر نفتــــــادی بـــــروز حشر
با ایــن عمـل معامله دهـــــر چون شدی ؟
آل نبـی چـو دست تظلـم بر آورند
ارکان عرش را به تلاطم در آوردند
روزی کــه شــد بــه نیـــزه سـر آن بزرگوار
خــورشید ســر برهنــه بــر آمــــد ز کوهسار
موجــی بـه جنبش آمــــــد و برخاست کوه کوه
ابـــری بـه بــارش آمــد و بـــگریست زار زار
گــفتی تمـــام زلزلــــه شـــــد خــاک مطمئــــن
گفتــی فتـــاد از حــــرکت چــرخ بـی قـــرار
عرش آن زمان به لرزه در آمد که چرخ پیـــر
افتـــاد در گمــان کـه قیــامت شـد آشـــکار
آن خیمــه ای کــه گیسوی حورش طناب بود
شــد سرنــگون ز بـــاد مخــــالف حباب وار
جمعی کــه پــای محملشــــان داشت جبرئیل
گشـتـنـد بی عمـــاری و محمــل ، شتـر سوار
بـــا آنــکه ســـر زنــد این عمل از امت نبی
روح الامیــن ز روح نبــی گشــت شــرمسار
پس با زبان پر گله آن بضعة الرسول
رو در مدینــه کرد که یا ایها الرسول
این کشتــه فتــاده بـه هـــامون ، حسین توست
وین صید دست و پا زده در خون، حسین توست
این نخــل تــر گـز آتـش جـــان سوز تشنگــی
دود از زمیـن رساند به گردون ، حسین توست
این ماهــی فتــاده به دریـای خـــون کـه هست
زخـم از ستاره بــر تنش افزون ، حسین توست
این غرقــه محیط شهــادت کــه روی دشــــت
از مــوج خــون تو شده گلگون ، حسین توست
این خشک لــب فتـــاده دور از لــب فــــــرات
کـــز خون او زمین شده جیحون ، حسین توست
این شــاه کـم سپـاه کــه بـا خیـــل اشـک و آه
خــــــرگاه زین جهان زده بیرون ، حسین توست
این قـــالب طپــان کـه چنین مانــده بــر زمیــــن
شــاه شهیــد نــاشــده مـــــدفون ، حسین توست
محتشم کاشانی (ره)
پیام ها ( ۰ )
لینک دنبالک
در گرایش : این روزهای ناب
