اول بار، در گیر و دار آرمان‌شهر که بودیم، رابطه‌ی ما از فرم دو آشنای آن‌لاین به مرز‌های رفاقت نزدیک شد. از معدود آدم‌هایی بود که می‌دیدم با وجود این‌که وبلاگ‌خوان حرفه‌ای است (و تازه آن روز هنوز تعداد دقیق اشتراک‌هایش را نمی‌دانستم) و کاملاً در اتمسفیر وبلاگستان نفس می‌کشد، اما وبلاگ نمی‌نویسد! این را البته خودش می‌گوید ولی من کشف کرده‌ام نویسنده‌ی یک وبلاگی در بلاگسپات در فاصله‌ی سال‌های 2003 تا 2004 احتمالاً همین آقاست (تا زمانی که مطمئن نشوم،‌لینکش را نمی‌گذارم!)

... مثل هر بار که با یک دوست نادیده آشنا می‌شوم،‌ کمی برایم عجیب بود. انطباق میان شخصیت آن‌لاین و چهره‌ی‌ افراد، معمولاً خیلی ساده نیست....

رفته‌بودم تهران و قرار بود در کنار کار یک مصاحبه‌ی مهم، وعده‌ای هم با هم بکنیم تا در خصوص برنامه‌های آرمان‌شهر تصمیم بگیریم. قرارمان تقاطع کارگر با بلوار کشاورز بود، روبروی پارک لاله.  یک کافی‌نت زیر‌زمینی! که قبلاً هم آن‌جا رفته بودم. جای خلوتی است، برای گپ زدن. وقتی آمد، مثل هر بار که با یک دوست نادیده آشنا می‌شوم،‌ کمی برایم عجیب بود. انطباق میان شخصیت آن‌لاین و چهره‌ی‌ افراد، معمولاً خیلی ساده نیست.

صحبت‌هایمان، خیلی زود از جاده‌ی آرمان‌شهر خارج شد و اول به جامعه و کتاب و بعد هم، به کمی فلسفه! رسید. برای من که فلسفه را فقط دوست دارم و مطالعاتم در این زمینه خیلی کم‌است، جالب بود. مخصوصاً وقتی فهمیدم از سهروردی هم خوشش می‌آید. (وقتی بخش‌هایی ار حکمت‌الاشراق را از حفظ شروع کرد به خواندن، باید قیافه‌‌اش را می‌دیدید!) دست آخر هم طبق معمول گپ‌مان به این‌جا ختم شد که چرا وبلاگ‌نویسی را شروع نمی‌کند و او هم سخنرانی غرایی کرد که خلاصه‌اش را در چند کلمه در اولین پست وبلاگش نوشته‌است.

وقتی هم که مجبورش کردم،‌ شخصی‌ترین محیط فعالیت آن‌لاین، یعنی ریدرش، را روی کامپیوترش به من نشان بدهد، به این نتیجه رسیدم که  هفت‌بیجاری که از شرق و غرب عالم جمع کرده‌است، برای یک معتاد وبلاگ‌خوانی مثل من،‌ حکم جنس عالی و زغال ناب را دارد! (یک کپی از آن را همون روز ازش گرفتم!) و جالب بود که در ادامه‌ی سیاست! انزوایی‌اش، تمام یادداشت‌های برتر را به جای شر، ستاره زده بود. شاید یک روز مجبورش کنم آن‌ها را پاپلیک کند!

حالا که بالاخره قبول کرده‌است وبلاگ‌نویسی رسمی و به قول خودش با هویت غیر مجازی‌اش را با نام «The Ronin» شروع کند  و پیله‌ی زخمیمی را که به دور خودش کشیده پاره کند، خوشحالم. فکر می‌کنم پست‌هایش پایه‌ی‌ ثابت شر‌های ریدر من بشود. (فید وبلاگ رونین)

این پست، پیش از این‌که معرفی وبلاگ طه باشد، اظهار خوشحالی برای شروع یک وبلاگ خوب است؛ چیزی که همیشه هیجان‌انگیز و جذاب است.

مرتبط: اکانت فرندفید + تویتر رونین