خانم والده، مدت‌هاست به اودکلن جات حساسیت دارند. برای همین شیشه‌ی اسپری و اودکلن ما، عوض کنار آئینه و روز میز، همنشین جا‌کفشی پشت در است. جاکفشی را هم اگر نمی‌شناسید، می‌گویند کمد چوبی‌است که کفش‌ها و لوازم کفش را در آن می‌گذارند. می‌گویم «می‌گویند» چون کفش‌های من یکی تا الان درون همچین قفسی نرفته‌اند. خلاصه کنم؛ اگر نبود هم‌خانگی لاجرم اودکلن و کفش در خانه‌ی ما، این پاپوش‌های با‌مرام من همین سالی چند مرتبه هم زبری برس و نرمی واکس را روی گرده‌شان حس نمی‌کردند.
برای همین است که می‌گویم هیچ چیز بی‌حکمت نیست. حتی حساسیت خانم والده مکرمه به اقلام بو‌دار.