جمع‌بندی شرایط فعلی کشور نشان می‌دهد “مسئله”‌ی اعتراض میر‌حسین موسوی به نتیجه‌ی انتخابات از دیروز (چهارشنبه) وارد فاز جدیدی شده‌است. به عبارت دیگر راهبرد نظام ج. ا. در برخورد با اعتراض غیر مستند آقای موسوی تا پیش از این، رافت و همکاری در جهت بررسی موارد اختلافی تا رفع هر‌گونه شبهه و سوال بوده‌است؛ آن هم در شرایطی که نه تنها ایشان مصادیق مشخصی از آن‌چه “تقلب گسترده” در انتخابات می‌نامد ارائه نکرده‌است که سعی در بر هم زدن نظم عمومی و “احساسی” کردن فضای رسانه‌ای کشور نیز کرده‌است.

اما از زمانی که اعتراض آرام! موسوی جنبه‌ی جنائی پیدا کرد مشاهده می‌شود روی‌کرد رافت نظام به سمت دیگری در حال چرخش است.

تصور من این است که نظام نه از جهت حفظ میر‌حسین موسوی در دامان انقلاب و جلوگیری از زاویه پیدا کردن او با انقلاب اسلامی (که اساسا امروزه نمی‌توان ایشان را از مهره‌های موثر در آینده‌ی سیاسی کشور دانست؛ حتی در صورتی که امروز بر مسند ریاست‌جمهوری ایران تکیه زده بود) که بیشتر با هدف سلب خوراک رسانه‌ای از بلند‌گوهای فرامرزی و کشور‌های خارجی و جلوگیری از ایجاد فشار سیاسی جدید در آغاز دهه 4 انقلاب اسلامی، مایل بوده و هست تا موسوی را به کانال‌های رسمی تعبیه شده در ساز و کار نظارتی کشور هدایت کند.

اما از زمانی که اعتراض “آرام” (یعنی بدون خشونت!) موسوی جنبه‌ی جنائی پیدا کرد و خصوصاً بعد از آن‌که وی از شرکت در راهپیمائی وحدت سرباز زد واقدام به برگزاری راهپیمائی “آرام” بدون مجوزی کرد که با سخنرانی چهره‌ی جنجالی چون فائزه هاشمی همراه بود، به وضوح مشاهده می‌شود که آرام آرام روی‌کرد رافت نظام به سمت دیگری در حال چرخش است.
اگر چه تا پیش از این موسوی حتی در ظاهر هم عدم همراهی خود را با نظام نشان داده‌بود و رسماً کانال نظارتی کشور را فاقد بی‌طرفی و کارائی لازم اعلام کرده‌بود ولی رهبر انقلاب ترجیح داد ضمن تاکید بر آن‌که رئیس‌جمهور منتخب مشخص شده‌است، شورای نگهبان را به بررسی “خرده فرمایشات” مهندس موسوی بل دید باز و دقت کافی توصیه کند.

صحبت‌های دیشب حداد‌عادل اما اولین تذکر رسمی نظام به میر‌حسین موسوی بود که اگر قصد ندارد رفتار “بزرگ‌سالانه” با مسائل سیاسی روز داشته‌باشد، ج. ا. چندان ابائی ندارد به شفاف کردن عمق استدلال موسوی بپردازد و یا حتی دست از سرپوش گذاشتن بر عامل اصلی ناآرامی‌های اخیر برداشته و به زمینه‌سازی مهندس موسوی برای اغتشاش و جنایات سازمان‌یافته اشاره‌ی شفاف بکند. (تکمیلی: پخش صحبت‌های توهین‌آمیز فائزه هاشمی بدون صدا از سیمای جمهوری اسلامی را هم می‌توان قدم دوم دانست)

چرا که اگر قبل از ریخته شدن خون دو زن بی‌گناه و دو سرباز بسیجی، مهندس موسوی رسما به کانال‌های رسمی و قانونی برای بررسی اعتراضاتش اعتماد می‌کرد، می‌شد از پیگیری نقش “زمینه‌ساز” وی برای ایجاد این خسارات مالی به اموال عمومی و خصوصی گذشت، اما ملاحظه می‌شود ایشان نه تنها روی‌کرد “عاقلانه”‌ای اتخاذ نکرده‌است که در اثر ادامه دادن به “خیمه‌شب‌بازی اعتراضات خیابانی” ایشان، خون بی‌گناهانی بر زمین ریخته‌است که غیر قابل گذشت است. (و حضرت ایشان هم‌چنان دعوت به راهپیمائی و تجمع بدون مجوز می‌کنند.)

به نظر من از آن‌جا که میر‌حسین موسوی چه اثباتا و چه نفیا، پتانسیل لازم برای ایجاد “مسئله” برای نظام ج. ا. را ندارد، بهتر است پیش از آن‌که علاوه بر وجهه‌ی “حمایت از اشرافی‌گری خاندان هاشمی” و “زیر پا گذاشتن ساده‌ترین اصول دموکراسی”، برچسب “زمینه‌سازی برای قتل، ترور و نا امنی” نیز به مجموعه‌ی افتخاراتی که وی در این 3 ماهه‌ی منتهی به انتخابات و روز‌های پس از آن کسب کرده‌است، اضافه شود، سر به حکم عقل بنهد و “متمدنانه” و “آقاوار” به حل و فصل اعتراضات غیر مشخص خورد بپردازد. چرا که امروز ایشان در جایگاهی نیست که بتواند شکست انتخاباتی‌اش را دست کم با امتیاز گیری برای اصلاح‌طلبان به پایان برساند.