سلام. خوب و متین نوشته بودید. اما من همواره درباره این عبارت که او “موفق‌ترین روزنامه‌نگار دهه‌ی فعلی کشور ماست” تردید دارم. شاید بنویسیم یکی از موفق ترین که تیم خوبی هم داشت درست تر باشد. من روزنامه نگاران زیادی را در جریانهای مختلف فکری می شناسم که اگر قوی تر از قوچانی نباشند ضعیف تر نیستند. اما نه پشتیبانی مالی همچون رسانه های او در اختیار دارند، و به همین دلیل نیز توان بسیج کردن یک تیم حرفه شامل یزدانی خرم، روح، مدرسی ، شعبانی و … را ندارند.

خوب بود محمدعلی.
درباره حرفه‌ای بودن قوچانی هم: بله، کارش را بلد است، منتها برجسته بودن کارش، بیش از آن‌که مدیون کار و سواد حرفه‌ای‌اش باشد، مدیون حرفه‌ای نبودن ژورنالیست‌های ایرانی است.

بی تردید جز خاطره اول مطلب تک تک جملاتت حرف دل من هم بوده و هست!

استفاده ای که از عبارت امنیت ملی می کنی رو نمی پذیرم.در اهمیت اون شکی نیست ولی این اهمیت نمی تونه توجیه گر خیلی از برخوردها باشه.
امنیت ملی (؟؟؟) تنها شاخصه ای نیست که باید مدنظر داشت.هر حکومتی از پهلوی در ایران تا به قول شما آمریکا امنیت ملی رو بهانه ی رفتار خودش عنوان می کنه (خدا بیامرزه ماکیاولی رو!!) ولی باید توجه داشت که این شاخصه های دیگرند که به ما صحت و مشروعیت این بهانه رو نشون میدند. توجه به همین مسائله که باعث می شه من وقتی از امنیت ملی که شما از اون صحبت می کنی می نویسم لازم می دونم چندتا علامت سوال در پرانتزی جلوی اون جاسازی کنم.

مدیون حرفه‌ای نبودن ژورنالیست‌های ایرانی است.
من هم تاکید می کنم

این انتخابات نقطه شروع سرنگونی حاکمیت فعلی هست. خودشون با کار هاشون باعث شدن که آخر قصشون رو تقدیر از همین حالا بنویسه.
دو حالت داره!!!
یا تو همین چند روزه یا چند ماه آینده یه تغییر اساسی تو حاکمیت پیش می یاد
یا به گواهی تاریخ جواب ظلمشون رو می گیرن و مردم احتمالا تو این قرن یا حداکثر چند قرن آینده پروندشون رو به تاریخ منتقل می کنن.

سلام
اولا این که حاج کاظم به وظیفش عمل کرد و حتی از حق خودش هم گذشت هیچ شکی نیست (یه کم به حاج کاظم هی الآن فکر کن غیر اینه؟؟)
دوم در مورد سلحشور هیچ وقت اون کاری که نباید را انجام میداد را نداد و به وظیفش عمل کرد
ولی اگر نقشش عملی میشد و عباس به واسطه ی اون شهید میشد اونوقت اون بود که باید پاسخگو میبودچون ……
ولی دید او هم نسبت به حاج کاظم جالب بود
دید یک آشوبگر نبود شاید دید یک برهم زننده ی امنیت ملی بود برای همین هم نظر شبکه های جهانی براش مهم بود و کاری نمیکرد که باعث بی آبروییش و کشورش بشه
اینو از دیالوگاش خوب میشه فهمید
اطمینان کامل به حاج کاظم را
و هزار چیز دیگه که یه روزی می نویسم
به امید آزادی حاج کاظم ها

با تو دارد گفت و گو شوریده‏ی مستی
-مستم و دانم که هستم من-
ای همه هستی ز تو، آیا تو هم هستی؟

منم فکر می کنم خیلی تند رفتید. حاکمیت می تونه سطح حساسیتش را تا حدی بالا ببره که حتی در برابر کوچک ترین حرکت اجتماعی از خودش واکنش خشن نشون بده (همون طور که دیدیم). به نظر می رسه که به دلیل ضعف عای عمده در اداره کشور و گسل های زیادی که در جامعه وجود داره سیستم حاکم برای بقا راه حل دیگه ای در برابر خودش نمی بینه. در باب محمد قوچانی هم باید گفت که یکی از بزرگ ترین ژورنالیست های زنده است که در داخل کشور حظور داره. اما نقد اون هم لازمه. همون طور که با شناختی که ازش دارم مطمئنم خودش هم از نقد نوشته ها و افکارش استقبال می کنه.