منِ جدیدِ این روزها

زندگی سخت می‌گیرد ولی همیشه سخت نمی‌گذرد. انگار جوری ساخته‌اندش که هیچ وقت وفق مراد ما نشود. ممکن است فکر کرده‌باشند این خلقتی که کرده‌ایم – لاکردار- چقدر باب میل آدم شده است. چاره ای نیست جز این‌که چهارتا پیچ و مهره‌اش را این طرف آن طرف کنیم که از این کامل بودن در آید. برای همین است که سخت می‌گیرد. مثلا من دیگر مطمئن شده‌ام که روزهای اول ماه – که حساب آدم شارژِ شارژ است – خیلی زودتر از روزهای آخر ماه می‌گذرند. یا این‌که عصر‌ها مسیر شرکت تا خانه طولانی‌تر از صبح‌هاست. قیمت‌ها ماه به ماه بالا می‌روند ولی حقوق‌ها را سالانه تصویب می‌کنند. دعای باران که می‌کنیم، سیل می‌آید. سیل‌بند که می‌سازیم، خشک‌سالی می‌شود و…
القصه صد رحمت به تنازع‌بقایی که در حیات وحش حاکم است. گردن آدم را باید که تبر قطع نکند تا بتواند زندگی کند.

حالا اگر آدم خودش را به دست «زندگی» بدهد، کی می‌تواند از دیدن یک روباه نیم‌متری از پنجره‌ی قطار آن‌قدر سر کیف بیاید که دست بر دست بکوبد؟ من می‌گویم اگر می‌خواهی زندگی سخت، شیرین بگذرد باید به تلخی‌هاش چشمک بزنی. یک چشمک پر از شیطنت بدجنسی که دستش بیاید هرقدر سخت و خلاف مراد که می‌خواهد، باشد. آخر قصه من روی سن باقی می‌مانم.

حالا یک وقت فکر نکنی که سرشان نمی‌شود‌ها.  خدا رو شکر آن‌قدر وارد هستند که خرده بگیرند از این‌که در طراحی table استفاده کرده‌ای (و البته نمی‌دانند که این را با یک سرچ ساده در سورس صفحه می‌شود فهمید) ولی آن قید اول کار را نمی‌گیرند. حتی اگر چندین و چند بار با ایشان کار کرده‌باشی، هر بار همین مساله است.

شروع زندگی در تهران زیاد برایم مشکل‌زا نبود. آن‌قدر که فکر می کردم نبود. مساله‌ی اصلی گرماست!‌ که همه‌جا هست و فاصله‌ی زیاد میان دانشگاه تا شرکت و شرکت تا خانه.

روزهایی که کلاس ترم تابستان ندارم، از ظهر و بقیه‌ی روزها از صبح تا نزدیک غروب در یک شرکت، برنامه‌نویسی می‌کنم. هنوز وضعیت حقوقم مشخص نشده ولی از محیط حرفه‌ای آن‌جا خوشم می‌آید. به طور  کامل در خانه‌ی مان جاگیر نشده‌ایم. بعضی کارهایش به خاطر مشغله‌ی زیاد، هنوز زمین مانده که زیاد نیستند. کمی هم وسایل‌مان به قول مادرم «طاق و جفت» است. کتاب‌هایم را هنوز نیاورده‌ام این‌جا.

الان که در ذهنم مرور می‌کنم، کارهای عقد و ازدواج‌مان خیلی بی‌دردسر و سریع ردیف شد. به قول بهمنی، اوضاع چه سر جمع و چه در جزء خوب است و بر وفق مراد و … خب! زندگی که همیشه سختی دارد. مهم این است که سختی‌اش شیرین باشد و با دل خوش که خدا رو شکر، این طور است.

بیشتر وقتم، روزها، به کار و دانشگاه می‌گذرد. سعی می‌کنم برای کنکور، کمی درس بخوانم. چند شب پیش که می‌خواستیم برای شام، مهمان دعوت کنیم، فکر می‌کردم انگار جدی جدی زندگی‌مان مستقل شده‌است. و جدی جدی، جدی هم شده‌است. اندازه یک دهه بزرگ‌تر شده‌ام انگار…

۱- از نظر تحصیلی، اگر چه هنوز اکثر نمرات اعلام نشده و هنوز پروژه‌ها رُ هم تحویل ندادم و علی‌رغم این‌که هیچ وقت مثل یک ماه گذشته برای دانشگاه درس نخوندم، بدترین نتیجه‌ام در این سه سال رُ خواهم داشت.

۲- بعد از دو سال فعالیت در شاخه دانشحویی انجمن رمز، به خاطر لطف مسئولین دانشکده و البته دوستان خودم، احتمالاً فعالیت‌های اون تا حد زیادی به سمت تعطیلی خواهد رفت. یکی از اصلی‌ترین نگرانی‌هام به همین خاطره.
امیدوارم بتونیم در وقت اضافه پروژه‌ی آزمایشگاه رو به نتیجه برسونیم. در غیر این صورت، فاتحه!

۳- درباره‌ی خوب یا بد بودنش شاید الان نتونم قضاوت کنم ولی روابط عادی‌ام با دوستان دانشکده کاملاً به حالت استندبای در آمده. عجالتا از این بابت خوش‌حال نیستم.

۴- از نظر کاری، یک پروژه‌ی جدی در سطح قرارداد دارم که خیلی به نتیجه‌اش امیدوارم. ۲ پروژه‌ی کنسل شده هم هست که بدون شک چند ماه آینده ضرر ناشی از اون‌ها آزار‌دهنده خواهد بود.

۵- علاوه بر بار مالی مورد قبل، بعد از طی مسیر کم‌خرج در ۵ ماه گذشته، خرداد آغاز بخش پر خرج سیکل زندگی‌ام بود که یک‌هو ظاهر شد. خدا رحم کنه :دی

تابستون امسال، بیشتر وقتم رو کارآموزی خواهد گرفت. در نتیجه جریان مطالعه‌ی جانبی‌ام خیلی تحت‌الشعاع قرار می‌گیره.

آن‌قدر این آیکان‌های گوشه‌ی مرورگر، هوای آفتابی خشکِ بدون ابر نشانم داده‌اند که برای من هم دیگر سخت نیست پیش‌بینی وضع هوا. امروز یک‌شنبه 13 بهمن 1387 مصادف با … هوا آفتابی و خشک. خشک و خسیس. اما حالا که قرار است رحم کنی به دل خسته و تنگ من و رخ ابری نشانم بدهی، پس ببار خوش انصاف. ببار که طاقت این لب‌های ترک خورده مدت‌هاست تمام شده. وقت اضافی زندگی است و گل‌ طلایی که این روزگار قدّار یک ریز می‌کارد وسط دروازه. و چه گلی. چه گلی. هــــــی!

همین. فقط این‌که ببار. پائیز را می‌توانستم سرد و خشک دوام بیاورم. او پائیز بود و حسابش فارغ از ماجراهای دل من و تو. اما تو ببار زمستان سرد. ببار آن گل‌یخ‌های بلوری را که لطافتشان تاب هرم نفس ما را ندارند. ببار که روز‌های آخر است.

- اندلس فلایت، فوق‌العاده است. با لباس رسمی از سید‌علی تشکر می‌کنم به خاطر هدیه‌ی خوبش!
پ.ن: امروز باران آمد. برای خودم هدیه خریدم؛ جشن گرفتم. پیاده زیر باران خیابان‌گردی کردم و …

سماوری که به بزم حسین می‌جوشد بخار رحمت آن جرم خلق می‌پوشد حدیث باده و تسنیم و سلسبیل کم گو بگو حکایت مستی که چای می‌نوشد

نزدیک خانه‌ی ما، سال‌هاست دهه‌ی سوم محرم، صبح‌ها روضه‌ی ابا‌عبد‌الله برپاست. خانه‌ی کوچکی است. روضه‌های صبح هم مشتری خودش را دارد. آدم‌هایی که می‌آیند زیاد در بند فضای‌ بیرونی نیستند. حال و هوای صمیمی دارند. آمده‌اند تسلیت بگویند. نکته‌ای بشنوند و اشکی بریزند.

امسال اما روحانی‌های سابق را دعوت نکرده‌بودند. نمی‌دانم چرا و زیاد هم مهم نیست. حتی از این بابت خوش‌حال هم هستم که تغییری ایجاد شده‌است. صحبت‌ها بیشتر درباره‌ی زندگی خانوادگی بود. رابطه‌ی پدران و مادرانی که احتمالاً این موقع صبح بیشتر مخاطب منبر‌ها هستند، با فرزندانشان.

مراسم امسال یک تفاوت دیگر هم با سال‌های قبل داشت. آخرین خطیب، با یک فروند لپ‌تاپ بالای منبر می‌نشست. گاهی سایتی هم معرفی می‌کرد. ب بسم‌الله هم اگر سوال شرعی پرسیده می‌شد، جستجو می‌کرد و مستند پاسخ می‌گفت. راستش را بخواهید قصد دارم سال بعد یک خط وایر‌لس برای مراسمشان جور کنم. شاید خدا قسمت کرد گزارش زنده‌ هم دادیم از مراسم!

- مرتبط: درس و مباحثه طلبگی امروزی
- پ.ن: سابقه‌ی 250 ساله‌ی اپن سورس

هفتم : چقدر خوبه که احمد آقا هم بالاخره قصد کرده‌است جماعت متاهلین کشور را مفتخر به حضور انورشون بکنه!
هشتم : چقدر خوبه که من وبلاگ‌نویس‌ام. ببینم! شما می‌دونی چه جوری‌هاست کار دنیا که اون‌هایی که وبلاگ ندارن، خفه نمی‌شن؟!

دیّم؛ علمای عظام لسان و ترنسلیتور‌های مکرم در بسط مفهوم واژه «riot» اینگونه بیان داشته‌اند : «آشوب، شورش، فتنه، غوغا، داد و بیداد و -روم به دیفال ! – عیاشی نمون» هم‌ایشان معتقدند افزودن یکی «pot» پیش از «riot» معلوم الحال، معنا را در «وطن‌پرست» منحصر می‌نماید. محض افزودن بر اطلاعات عمومیتان بود، صرفاً !!

سیّم؛ «حل مسئله» ازآن امور غریبه‌ای است که زندگی آدم را مختل می‌نماید. یعنی خواب و خوراک نمی‌گذارد برای پسر آدم. به همین علت است لابد که مرز مشخص و مبینی میان زندگی و کار یک «برنامه‌نویس» وجود ندارد. عقلای قوم بر این باورند که بعد از «یک لیوان بزرگ (شبه پارچ) چای یا نسکافه»، «بی‌خوابی» از همنشینان دائمی یک «برنامه نویس» است.

چهارم؛ Pot.Riot محملی است که لا‌اقل یک سالی بار اندیشه‌های پراکنده و تراوشات مغز بیمار من را خواهد کشید. «بی‌خوابی‌های یک برنامه‌نویس» را در آن می نویسم. شاید هم روزی در Cha.Riot وبلاگ انگلیس‌ام را بنا کردم. حس می‌کنم تا حدودی حرف حامد را درک کرده‌ام. شرح این روز‌ها لباس تنگی شده‌بود. پاره شد . علی رغم همه این توصیفات گران، من همان شارح هستم. گیرم پوستکی انداخته ام یا خفایای نا گشوده دیگری از روح تاریکم را مورد توجه قرار داده‌ام که شرح، بیش از این ظرفیت انتقال آن را نداشت.

پنجم؛ به مدد آی اس پی‌های سوپر ستاره‌ی لاجرم الاستعمال، صدِ هفتاد در پی ورود به وبلاگ جدید از طریق دامنه شرح. ایر بر اثر پیگیری دی ان اس کش شده، به قهقرایِ رنگ باخته‌ی دورافتاده ای خواهید رسید که ما را نیز از مشاهده‌اش مبلغی سرخ و زرد شدن می ماند بر چهره و بس. بنا بر اقوال پراکنده، چنین مرضی عجالتاً چند ماهی گریبان وبلاگ مرا خواهد‌گرفت. یعنی هم سوخت و سوز دارد و هم دیر و زود ! با وجود همه این حرف‌ها، شرح نقطه ایر هم شما را به pot.riot می‌رساند. اگر برساند !!

ششم؛ از اول اصول کار رسانه‌ای این است که شما برندت را مدام عوض نکنی. کاسب‌های راسته قیصریه * هم از قدیم الایام معتقد بوده‌اند عوض کردن محل دکان، اول تاثیری که پیش از محاسنش دارد، پریدن مشتری ثابت است. اما تغییر و تحول را با سرشت ما ممزوج نموده‌اند گویا. درمانی برای این وضعیت نابخردانه ! نجسته‌ایم تا این زمان جز یک مورد. از آن‌جا که این روز‌ها سرزدن به انبوه وبلاگ‌ها کاری سخت و نامعقول است. بهتر است بهترین و سیف ترین راه را برگزینید که مایه سعادت دنیا و عقبایتان خواهد شد،‌ به عون الله.
اول از مرهم‌های قوی الاثر برای این مشکل ما، استفاده از خبرخوان است. ما که زبانمان مفروش گردید به قالی طبیعت از بس گفتیم یا عباد الله، اوصیکم بالفید و الخبرخوان. پس بر شماست تا خروجی یادداشت‌ها به همراه لینک‌های ژنریک و یا تنها نوشته‌های حقیر را در خبرخوان خود اضافه نمائید و از این طریق آبونه افاضات مشوش شارح شوید. این‌گونه دیگر نگرانی از بابت محل فرودتان از پس کلیک نمودن بر نام شرح ذهن مارا مغشوش نخواهد کرد. (دیگر خروجی‌ها را هم‌چون خروجی عکساخانه یا لینکدونی به مدد کاوشی مختصر در ستون میانی وبلاگ تحت نام آبونمان خواهد یافت)
اما اگر هنوز شروع به مصرف محصولات فیدی نکرده‌اید راهش این است که شروع کنید! مگر این آر اس اس مادر مرده چه هیزم تری به شما فروخته است؟ مع هذا اگر مصر بر استعمال ابزار‌های وب 1 و پائین تر از آن هستید، نشان پست الکترونیکتان را در همین جعبه، این زیر، وارد نمائید تا رونوشتی ازمطالب و یادداشت‌های من – هر کجا که باشم !! – درب منزل تحویل شما گردد. لازم به یادآوری نیست که عقب اضافه کردن آدرس چاپار برقیتان در جعبه مذکور، فشردن انگشت دیجیتال بر انگشت‌گاه سابسکریب قویاً توصیه شده‌است.

هفتم؛ چندی پیش و در پی حصول مرض صعب العلاج برای دامنه فخیمه «شرح» [دامت افاضاته] دست به کار اخذ دامنه کمکی شارح برای این قسم معضلات شدیم. علیرغم آزاد بودن این دامنه تا چند روز پیش، با خبر شدیم احدی پایگاه اسلامی مسمی به «شبکه اطلاع رسانی شارح» دامنه مذکور را ابتیاع نموده است. اگر‌چه ما لفظ «شارح» را برای شخص شخیص خودمان منحصر می‌دانیم، لاجرم برای آن پایگاه متصل به معاونت پژوهشی مهد علم و مجاهده آرزوی کامیابی می‌نمائیم. مرحباً بنا !!
بر همین نمط، چندین دامنه نشان‌دار دیگر نیز از چنگ پلنگ‌گون‌مان گریختند. مبلغی آب دیده بر این مصیبت اعلی نثار نمودیم عجالتاً.

هشتم؛ از آن‌جا که افاضات لطیف الروحانِ شاعر مسلک این روزها مستمسک اقصی دسته‌جات مملکت گردیده است، شعار شارح در ویرایش جدید وبلاگ، این بیت مقرر شد. «سرشارم از خیال، ولی این کفاف نیست / در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است»

نهم؛ در نظر داشتم مطالب فنی و آن‌چه مربوط به رشته تحصیلی‌ام می‌شود را مجزا و در جریده ای جداگانه درج کنم. (مثلاّ همان وبلاگ وردپرس. کام ) لکن احدی از نکته دانان متذکرمان شد اگر هدف افزودن بر سطح دانش فنی اهالی محترم بلد الوبلاج است، مخلوط نمودن یادداشت‌های اجتماعی – سیاسی با پست‌های فنی بهتر می نماید. دیگر از باسابقه‌های وبلاگ و وبلاگ‌نویسی هم مدام فریاد می‌زند «وبلاگ جگر زلیخا نیست که هر بخش از مطالبتان را در یکجا منتشر می‌کنید» !! ما نیز اخیراً بر ظرفیت نصیحت پذیریمان افزوده‌ایم به‌حمد الله و المنه.

دهم؛ تغییر و تحولاتی که اخیرا حیات طیبه ما را مورد عنایت قرار داده است مدتی در امر انتشار یادداشت‌های وعده داده شده اخلال نمود. آن‌قدر وقایع اخیر خیریت داشته‌اند که دو سه روز عقب و جلو در کار این بیغوله ارزش چندانی برای قربانی پیش پایشان ندارد. سعی می‌کنم علی رغم اشتغالات تحصیلی مطالب معوقه را نیز سر و سامان دهم.

یازدهم؛ حسام جان صدیقی، اعلی الله مقامه الشریف، جامعه وبلاگستان را مفتخر، مشرف، منور و از این دست ! نموده اند اخیراً. پیگیری افاضات ایشان از اهم امورتان قرار بگیرد افضل بر سعادت دنیا و عقبی است !!! (دروغ‌گویی هم این‌گونه باشد خوش است !!! )

و آخر دعوانا ان الحمد لله رب العالمین
و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته

^{* سردر قیصریه ، مدخل بازار اصفهان است}

هیچی ! من گفتم مگه واسه تصویر گرفتن از شهر نیاز به مجوز هست ؟!!! طرف گفت لطفا تشریف بیاورید تا توضیح بدهم خدمت تون ! در حینی که به سمت دفتر ساختمان جهان نما می رفتیم ( یه چیزی شبیه دفتر حراست بود فکر کنم ) من از فرصت استفاده کردم و کارت حافظه دوربین رو در آوردم و گذاشتم توی جیبم !!! ( نکنه انتظار داشتین عکس ها رو دو دستی تقدیمشون بدهم ؟ ) بعدش کلی به این ور و اون ور تلفن زد و با آقاهای ! مختلفی صحبت کرد اون یارو.
در همین حین یه بابای دیگه سوال می پرسید . اولین سوالی رو که از من کرد این بود : شما دانشجوئی ؟ منم گفتم بله . بعدش گفت ببین عزیز من ! اینجا عکس گرفتن غدغنه ! من پرسیدم چرا ؟ گفت خوب دیگه ! ما حتی به دانشجوهائی که اینجا تجمع می کن اجازه عکس گرفتن نمی دیم !! خلاصه یک آقائی دست آخر بهشون زنگ زد ( فکر کنم رئیس حراست بود . شاید هم مسئول پروژه ) و گفت بهشون تذکر بدید ! از عکس گرفتن مجددشون هم ممانعت به عمل بیارید !! ولی دوربیشون رو بهشون تحویل بدید .
آخرش هم ما با کلی تذکر که بارمون کردن راه افتادیم اومدیم خونه !! عین بچه های گل !! هیچی !! نزدیک بود به قول دوستان حسابی مهرورزی بشم ها !!
نکات مهم :
۱ ) خدمت عزیزان حراست و حفاظت و … عرض کنم که کمی باید دقت بیشتری به عمل بیارید . اولین کاری که باید انجام بدید در همچین مواردی این هست که دوربین رو از طرف بگیرید !! ( اولش می خواستم از کل واقعه فیلم بگیرم . بعد دیدم خارج کردن مموری واجب تره )
۲ ) کسانی هم که مثل من تنشون میخاره !! در همچین مواردی هیچ وقت نباید کارت دانشجوئی همراهشون باشه چون اولین چیزی که در این موقعیت ها ازتون می گیرن کارت دانشجوئیه و پس گرفتنش به این راحتی ها نیست !! کارت خبرنگاری رو هم تا لازم و واجب نشد به کسی ارائه ندید !!
۳ ) بابا احمد باطنی رو ول کنین ، بی خیال امشاسپندان . من رو تحویل بگیرین یکم !!!
۴ ) فکر کردین من کوتاه اومدم ؟ من تا اون عکس ماه رو از جهان نما نگیرم آروم نمی نشینم !!!! یک کادر بندی کرده بودم … حیف شد …. ولی همین امروز فردا میرم اونجا دوباره ….
[5] گلچینی از تصاویری رو که امروز از اصفهان گرفتم می تونین اینجا ببینید : (+)