در ۱۰ سال گذشته چند مرتبه به طور جدی دعوا کرده‌اید. خورده‌اید اما به همه گفته‌اید که زده‌اید. فحش نمی‌دهید مگر این‌که لازم باشد و تصور می‌کنید باید از چند سال قبل، یک رشته‌ی رزمی را پی می‌گرفتید.
از سینما بیشتر از کتاب خوش‌تان می‌آید ولی دو سه باری که صحبت‌ش بوده است گفته‌اید که تئاتر را جدی‌تر دنبال می‌کنید. سیگار نمی‌کشید ولی در لیست “هرگز نباید‌” های‌تان هم نیست. صورت‌تان را با تیغ یک‌بار مصرف اصلاح می‌کنید، از دختر‌های هم‌کلاسی‌تان دلِ خوشی ندارید، درباره‌ی عشق کم و بیش صحبت می‌کنید ولی هنوز برای‌تان اتفاقی نیافتاده‌است.

به صورت جدی برای مهاجرت -حتی- تحصیلی برنامه دارید، اگر‌چه اقدام اساسی در این زمینه صورت‌ نداده‌اید. از نظر سیاسی “همراه اکثریت فعال” محسوب می‌شوید و از ماهی هم خوش‌تان نمی‌آید.
رنگ سفید، زرشک‌پلو با مرغ، مهران مدیری و گل کوچیک جزء علاقه‌مندی‌های عمومی‌تان هستند و با وزن ۵۲ کیلو‌گرم، دارید شکم می‌آورید.

با این توصیفات و به طور خلاصه بگوئید چه اتفاقی می‌تواند زندگی معمولی شما را مثل مال دیگران، پر هیجان کند؟ واقع بین باشید و از توجه به جزئیات ذکر شده غافل نشوید. قبلا ۵ امتیاز به خاطر -حتی- فکر کردن به پاسخی چون گرفتن زن از شما کسر گردیده‌است.

قمار روی انتخاب‌های دیگران

اما گذشته از خیرخواهی، من فکر می‌کنم بیشترین انتظاری که یکی از اطرافیان می‌تواند از من داشته باشد، این است که انتخاب من ضرری به ایشان نرساند. احتمالا یک حکم اخلاقی فراگیر هم من را تشویق می‌کند که در استفاده از آزادی‌ام برای تصمیم‌گیری، به انسان دیگری آسیب (معنوی/مادی/عاطفی) نرسانم. اما اگر کسی، آینده‌ی منافع خودش رو بر اساس تصمیم های احتمالی فرد دیگری تصویر بکنه، یا به عبارتی، زندگی‌اش رو بر اساس قمار روی احتمالات بنا کنه، خوب، شرایط خیلی تغییر می‌کنه.

در این حالت، ممکنه تصمیم آقای A باعث بشه زندگی اون‌ طوری که آقای B آرزو می‌کنه پیش نره و به همین دلیل، آسیب‌های کاملا دور از تصور فرد A برای B شکل بگیرند. تصور من اینه که در این حالت، نوعی زیاده‌خواهی بر روابط بین A و B حاکم می‌شود و ممکن است نوع تعامل آن‌ها از مسیر احترام متقابل خارج شود. بسته به اهمیت و تاثیر گذاری انتخاب و میزان پایبندی دو طرف به اخلاق.

- از مجموعه یادداشت‌های ممنوعه

خلاف قول خلائق، هبوط آدم را
به جای کیفر و تاوان، تو عاشقانه بخوان

«بیا دوباره برایم، بیا ترانه بخوان»
ز روز ترک دیار و ز آشیانه بخوان

از آن زمان قشنگی که مادر و پدرم
کنار هم زبهشت آمدند خانه بخوان

خلاف قول خلائق هبوط آدم را
به جای کیفر و تاوان، تو عاشقانه بخوان

بخوان برای پدر یک دو بیتی از طاهر
ز بار کوه‌های امانت به روی شانه بخوان

یکی دو بیت هم از مولوی و از حافظ
برای گفتن یک راز جاودانه بخوان

برای گفتن این راز دست‌کم یک‌بار
مراد خلقتمان را، نه فسانه بخوان

حقیقتی که سر‌آغاز سیر آدم شد
به شوق کشف همین راز، کودکانه بخوان

برای آمدن ما درون بازی خاک
تو فجر سبز همین جمعه را بهانه بخوان

غزل تمام شد و راز، سر به مهر بماند
“تلاش بی‌ثمر شعر را نشانه بخوان

که راز‌های جهان را نهفته باید داشت
و جای شعر، دو رکعت غم شبانه بخوان!”

...

پول خودت، جوونی خودت، ریه‌ی خودت. بکش! هر‌چی دوست داری سیگار بکش. فقط خواهشاً وقتی می‌نشینی توی تاکسی، یا وارد سوپر مارکت می‌شی یا بعد مدت‌ها من رو می‌بینی، سعی نکن اون نفس عطر‌آگین‌ت رو بپاشی توی صورت من!

نه این‌که از سیگاری که می‌کشی خوشم نیاد یا بخواهم ژست حقوق شهر‌وندی بگیرم، رفیق. کار خدا، بعد هر بار هنرنمایی شما، دست کم یک ساعت این نفس وامونده‌ی من یک خط در میون اتصال کوتاه می‌شه و … اینه که لطفاً مراعات کن.

و آسمان آرام و بی جنب و جوش بود.

استاد که کیف و کتابش را جمع می‌کرد،
من حس کردم آزادی حسرت همیشگی بشریت است.

آن‌قدر این آیکان‌های گوشه‌ی مرورگر، هوای آفتابی خشکِ بدون ابر نشانم داده‌اند که برای من هم دیگر سخت نیست پیش‌بینی وضع هوا. امروز یک‌شنبه 13 بهمن 1387 مصادف با … هوا آفتابی و خشک. خشک و خسیس. اما حالا که قرار است رحم کنی به دل خسته و تنگ من و رخ ابری نشانم بدهی، پس ببار خوش انصاف. ببار که طاقت این لب‌های ترک خورده مدت‌هاست تمام شده. وقت اضافی زندگی است و گل‌ طلایی که این روزگار قدّار یک ریز می‌کارد وسط دروازه. و چه گلی. چه گلی. هــــــی!

همین. فقط این‌که ببار. پائیز را می‌توانستم سرد و خشک دوام بیاورم. او پائیز بود و حسابش فارغ از ماجراهای دل من و تو. اما تو ببار زمستان سرد. ببار آن گل‌یخ‌های بلوری را که لطافتشان تاب هرم نفس ما را ندارند. ببار که روز‌های آخر است.

- اندلس فلایت، فوق‌العاده است. با لباس رسمی از سید‌علی تشکر می‌کنم به خاطر هدیه‌ی خوبش!
پ.ن: امروز باران آمد. برای خودم هدیه خریدم؛ جشن گرفتم. پیاده زیر باران خیابان‌گردی کردم و …

یا به اندازه‌ای که لازم‌است تا یک خط گفت‌و‌گوی میان دو شخصیت داستان را بخواند؛ یا آن‌قدر که کافی است تا یک آیه‌ی کوتاه از قرآن را بخواند و فکر کند که این حرف‌ها را «خداوند» زده‌است؛ یا فقط به کوتاهی زمانی که لازم‌است تا بودن خدا را حس، یا اثبات کند.

و بعد از آن، آدم می‌توانست سرش را بگذارد زمین و غزل آخر را بخواند!