برای چیدن سفره‌ی هفت سین،‌ که معمولاً با سلیقه‌ی آبجی من و دختر‌عموهام بود، خانم‌جان یک کاسه سمنو که از قبل کنار گذاشته بود،‌با 3 تا سیب سرخ که پیش از چله، در صندوق‌خانه قایم کرده بود می‌آورد. تا پیش از آن سال که موقع گرفتن ماهی قرمز از توی حوض، پاهام لیز خورد و سرم خورد به فواره سنگی توی حوض و شکست، همیشه ماهی را من می‌گرفتم. آن سال، آقا جان اول که من را توی بغلم مادرم دید و رنگ قرمز آب حوض را، یله کرد به ستون پهن ایوان، بعد نشست کنار دیوار. عصری که من را از مریض خانه مرخص کردند، فهمیدم آقا جان همه‌ی اهالی خانه را دفعتاً توبیخ کرده و مطلقاً غدقن کرده بود که من لب حوض بازی کنم. خانم‌جان که تا همین اواخر، هر وقت گل‌پر‌های محمدی را روی آب حوض می‌دید، اشک در چشمش حلقه می‌زد .
شما که زیاد به خانه‌ی ما، یعنی همان خانه‌ی آقا‌جان، رفت و آمد نداشتید؛ آمدنتان منحصر بود به همان چند‌باری که عقب مادرتان برای ختم انعام خانم‌جان، تشریف آوردید. آن سال یادم نیست خانم‌جان دم عید آش نذری پخته بود برای سلامتی عمو اصغر که آن وقت سرباز بود یا چیز دیگری که شما هم آن‌جا بودید. راسش این را تا به حال برای کسی نقل نکرده‌ام. شیرجه رفتن من توی حوض سنگی، همچین بی‌ربط هم به بودن شما توی حیاط نبود، و اگرنه من آنقدر‌ها هم سر به هوا نبودم!
همیشه برایم عجیب بود که بعد آن حادثه، چرا آقا جان به شما هم التفات بیشتری می‌کرد. شاید چون حال همدیگر را خوب می‌فهمیدید. گمانم این چارقد سفید که این روز‌ها زیاد به سر می‌کنید، ‌همان است که همان روز آقا‌جان، پیش پیش عیدی داد بهتان! این را از بته سر کج‌های گوشه‌اش می‌گویم که حکماً هنر خانم جان است.
آن سال اول دلخور بودم که سورمان سوت شده‌بود و بازی تعطیل. اما نشستن کنار تشک آقا جان، بالای مجلس و ادای بزرگ‌تر ها را در آوردن،‌کم از گرگم‌به هوا بازی با اسد الله و عبداللهِ عمو اکبر و دختر عمو کوچیکه نبود. خلاصه از آن سال، من برایم مسجل شد که ته تاقاری آقا‌جان بودن چه مواهبی دارد که کمترین آن، عیدی بود که چند برابر نوبه‌های قبل آقا جان عنایت کردند.

پ. ن: ادامه دارد، بعون الله.