یلدای امسال را کنار «مادر» بودیم. گذر از پائیز هزار رنگ را فراموش کردیم به حرمت یک دقیقه بیشتر کنار هم بودن. جمع شدیم کنار بخاری که گرمایش به زور تنه می‌زد به هرم نفس‌های جمع. سیب سرخ بود عوض انار و گفت شنود بود جای پسته و بادام. چای را روی بخاری عمل آوردند. انگار کن همه‌ی روشنایی خانه جمع شده بود یک گوشه. حتی بخاری هم آماده بود گرما بگیرد از صفای جمع.

آذر رفت؛ از بس که جان ندارد.

با توجه به تفاسیر فوق ! من قصد دارم اول خاطره ام رو از دور اول انتخابات ذکر کنم . بعد از چند ماه کار انتخاباتی که در اوایل بیشتر جنبه آشنا شدن با هر کاندیدا رو داشت و بعد ها حول محور تبلیغ برای یک نفر می چرخید ، طبق برنامه قبلی قرار بود درست روز بعد از رای گیری ، عازم اردوی جهادی بشیم . محل مورد نظر جائی در حد فاصل استان اصفهان و استان چهار محال و بختیاری بود اگه اشتباه نکنم . یک روستای دور افتاده که بخشی از مسیر انتهائی اون رو مجبور بودیم با وسایط نقلیه خاص ! طی کنیم . [1] نکته مهم و تاثیر گذار در شکل گیری فضا ، این بود که در اونجا موبایل که بالکل خط نمی داد و رادیو های جیبی بچه ها هم اصلا هیچ موجی رو نمی گرفت . مرکز مخابرات هم در چند کیلومتری محل اسکان ما وجود نداشت . خلاصه در نوعی بی خبری خاص به سر می بردیم . یعنی عملا هیچ کدوم از حوادث اون دوران رو من در جریانش نبودم .
فضای خاصی بود . از اونجائی که من خیلی آدم ریاکاری هستم باید بگم که دوستان می دونن در یک اردوی جهادی ، عموما توصیه میشه با اهالی رابطه گرم و صمیمی بر قرار نشه . (که دلایل خاص خودش رو داره ) حالا ما اونجا بدون هیچ وسیله ارتباطی ، با کار سنگین !! و مشقت زیاد مدرسه سازی ، فکر و خیالات خودمون رو هم داشتیم .
عاقبت یادم هست یک روز راه افتادیم با بچه ها و رفتیم ده بالا ! از طریق دفتر مخابراتی تماس گرفتیم و خبر ها حاکی از اون بودن که صندوق ها به کروبی روی خوش نشون دادن . زمزمه های به دور دوم کشیدن هم مطرح بود . فردا شب هم که گروهان ! دوم اومدن تا پست رو از ما تحویل بگیرن ، خبر های ناگوار تری همراه داشتن . رقابت میان هاشمی و کروبی بود و در بعضی خبر ها آمده بود ستاد احمدی نژاد شاکی بود که چرا مثلا اسامی «احمدی نجات» رو ثبت نمی کنن و در بعضی استان ها هم آرای احمدی نژاد رو نگه داشتن و اعلام نمی کنن . و قص علی هذا . دوستان اصلاح طلب هم که با دمشون گردو می شکستن .
دقیقا یادم هست ، از شب های خاص عمرم من بود . کارد می زدی خونم در نمی آمد . از قسمت سازندگی اردو بیرون اومده بودیم و خیر سرمون بخش تفریحی شروع شده بود اما من اصلا حال خوشی نداشتم . مخصوصا به خاطر دوری از رسانه ها . (من معتاد خبر شده ام در این سالها !!! ) دوستان و رفقا بعضا دلداری می دادن ولی درکل سیاست دوری از من رو پیش گرفته بودن . کسی نزدیک من نمی شد !!!! (خیلی خطرناک بودم حسن ! ) تا اینکه ما حرکت کردیم و در راه بود که تونستم با موبایل تماس بگیرم . خبر گفتگوی معروف مرعشی رو اونحا شنیدم . (یکی از حسرت هائی که توی عمرم خوردم این بوده که چرا نتونستمن اون برنامه رو ببینم ) ما بعد از چند روز تلاش بی وقفه !! و حرص و جوش !!! برگشتیم خونه ! و دیگه از پای کامپیوتر جم نخوردم ! (به جز وقت هایئ که واسه تبلیغات در به در کوچه و خیابون بودم !!!! )
در دور دوم هم کار نکرده باقی نگذاشتم . از طرفی با بچه ها حرف زدم گفتن ستاد ها نیرو دارن امکانات ندارن . واسه همین من سی دی خام خریدم و توی خونه تکثیر می کردم . به هر کسی می رسیدم می دادم . در آخرین فرصت ها هم یادم هست همه تراکت ها تموم شده بود . چیزی واسه پخش نداشتم . خودم یک چیز هائی توی کامپیوتر سر هم کردم و با پرینتر !!! در تعداد بالا زدم و کل مجتمع مسکونیمون رو تغذیه کردم !!!!!

یادم هست از ساعت 9 – 10 شب نشسته بودم خبر ها رو می دیدم . یک سایتی بود واسه طرفداران احمدی نژاد . آمار خوبی می داد . هر نیم ساعت آخرین نتایج رو از مراکز استان ها ارسال می کرد . تا ساعت 11:30 کار می کرد بعد وزرات کشور شکایت کرد و گفت نباید کسی جز ما نتایج رو اعلام کنه . خلاصه این سایت درش تخته شد و دقیقا آخرین آپدیت مال همون ساعت بود . تا ساعت 2:30 یا 3 که بازتاب و فارس رسما اعلام کردن احمدی نژاد رئیس جمهور ایران شد !
برای نماز صبح که اهل خونه بیدار شدن واسه همین خبر خوش کلی ازشون مژدگونی گرفتم تا بهشون بگم . خلاصه رئیس جمهور شدن احمدی نژاد از اولش به نفع ما بود !!!!!
پاورقی :
[1] خیال بد نکنید ؛ این وسایل نقلیه خاص الاغ یا همچین چیزی نبودن . نوع خاصی از وانت !! همین .
خوب ! حالا من از این افراد دعوت می کنم که اگه خاطره ای دارن بنویسن :
[1] میرزا قلی خان راپورتچی (راپورتچی اعظم )
[2] جواد نقی زاده ( اگرچه می دونم در ایام امتحاناتش هست و احتمالا فرصت نداره)
[3] محمد مسیح یاراحمدی (فکر کنم قبلا دعوت شده ، ولی دوباره ! )
[4] نویسندگان حزب اللهی ؟! (اگرجه وبلاگشون رو تخته کردن ولی به این امید که برگردن !! )
[5] امین تقی خانی (به این دلیل که مصلحون هم وارد گود بشن )
[6] علی الله یاری ( که تازه برگشته بعد از 3 ماه غیبت )
[7] هر کسی که اسمش توی بلاگ رول من هست .

دیشب برای n امین بار نشستم از کرخه تا راین حاتمی کیا رو دیدم . اما این بار نه روی سعید زوم کردم ، نه لیلا ، نه نوذر و نه یونس . این دفعه شخصیت اندریان – هانس نویمن – بود که توجه من رو به خودش جلب کرد . مردی که همه چیز رو از درون لنز دوربین می بینه . انسان ، گیاه یا حیوان بودنش مهم نیست . چیزی که اهمیت داره این هست که چیزی ارزش سوژه شدن رو داشته باشه و از دید اندران همه چیز چنین پتانسیلی رو تو وجودش داره !!!
مدتی است من هم به این بیماری دچار شدم ( اگه بشه اسمش رو گذاشت مرض ! ) هر اتفاقی می افته ، من به فکر این هستم که چه طوری می تونم ازش یک پست خوب واسه کوچه های تنگ در بیارم . دارم سعی می کنم مثل آندریان ، که آخر فیلم بدون دوربینش رفت دنبال سعید ، بتونم به طبیعت و مردم به خاطر خودشون توجه کنم . اون ها رو به خاطر اینکه مخلوق خداوند هستن و خدا مخلوقاتش رو دوست داره ، دوست داشته باشم . البته این منافاتی نداره با این که آدم از اتفاقات مختلف یادداشت برداره و اون ها رو برای همیشه ثبت کنه . اما این که چه طوری مردم رو ببینم و سعی کنیم اون ها رو بفهمیم ، چیزیه که باید همه بهش توجه کنن . نمی دونم ؛ شاید همین الآن هم دارم از این موضوع یه سوژه واسه نوشتن خلق می کنم !!! این طور نیست ؟

.گر از ابر های تیره سفر کردید و
.              روز زوشن فردا را دیدید،
.                     از ما به مهربانی یاد آرید.
.از ما که در تمام عمر شب و جهل،
.               در جستجوی نور سحر،
.                     پرسه میزدیم.
.از ما که تمام عشقمان شما بودید

………………………………………………………….

تقریبا تو چشمهای همه بچه ها اونروز یه اشکی جمع شده بود که جرات بروزش رو نداشتن. معجزه اشک ! و معلم سرش رو زیر انداخت و از کلاس بیرون رفت . یادش بخیر .

هواپیما می خواست فرود بیاد خیلی تکان می خورد اما در مقابل قلب علی که بالا و پایین می پرید محسوس نبود . مادر منتظرش ایستاده بود با اینکه اصلا حوصله نداشت به سمت مسئول اردو رفت با هاش دست داد و از زحماتش تشکر کرد . پدر توی ماشین مونده بود . توی راه کسی حرف نزده بود یعنی اگر هم کسی چیزی گفته بود اون نشنیده بود آخه نیاز به صحبت نبود و اون از پیراهن مشکی پدر همه چیز رو فهمیده بود اما داشت فرار میکرد از واقیتی تلخ آخه مادر بزرگ مهربون بود . خیلی مهربون بود .
پدر داشت ماشین رو پارک میکرد ولی اون حوصله نداشت مثل همیشه منتظر بمونه تا با هم برن . پارچه مشکی جلوی در اون رو به قبول واقعیت مجبور کرده بود ولی اون سرسخت تر از این ها بود با کلیدی که داشت در رو باز کرد آخه اون هفته ای چند بار به خونه قدیمی می رفت و به مادر بزرگ تو کارهاش کمک میکرد . پسر عموش وسط حیاط ایستاده بود هم سن بودن با هم . پلاکاردی که روش نوشته بودن …….. درگذشت مادر کرامیتان را به شما و خانواده ………. زانو هاشو سست کرد و روی زمین افتاد پدر زیر بفلشو گرفت و بلندش کرد پسر عموش جلو اومد و همدیگه رو بغل کردن پسر عموش گریه میکرد ولی اون ختی نمی تونست گریه کنه باورش نمی شد آخه مادر بزرگ خیلی مهربون بود .
رفت توی اتاق همونجا که تخت قدیمی مادربزرگ بود رفت پایین تخت زانو زد سرش رو گذاشت رو لبه تخت پس مادر بزرگ کجا بود؟ فردا صبح پدرش با عموش می خواستند برن برای سر مزار برای سنگ قبر و … و اون هم همراهشون رفت وقتی رسیدن یه قبر خاکی که چند تا دسته گل پژمرده کنارش بود رو بهش نشون دادن بالای قبر ایستاده بود اما انگار اروم نمی شد . روی خاکها نشست صورتش رو روی زمین گذاشت . دلش می خواست همونجا بمیره . بالاخره گریه اش گرفت . پدر دورتر ایستاده بود و دستشو روی صورتتش گرفته بو اما صدای گریه عمو رو می شد به راحتی شنید . دلش می خواست همونجا بمیره . آخه مادر بزرگ خیلی مهربون بود .
قبضی رو که برای مادر بزرگ گرفته بود رو روی قبر گذاشت و بلند شد و عقب عقب رفت . آخه مادر بزرگ حیلی مهربون بود .