«بیا دوباره برایم، بیا ترانه بخوان»
ز روز ترک دیار و ز آشیانه بخوان
از آن زمان قشنگی که مادر و پدرم
کنار هم زبهشت آمدند خانه بخوان
خلاف قول خلائق هبوط آدم را
به جای کیفر و تاوان، تو عاشقانه بخوان
بخوان برای پدر یک دو بیتی از طاهر
ز بار کوه‌های امانت به روی شانه بخوان
یکی دو بیت هم از [...]

آئینه‌ی صبحگاهی برای آدمی که چیزی را درون خود پنهان کرده‌است، چیزی شبیه یک راز، حکم افشاگری دارد.

وقتی من و تو، از دو سوی یک حادثه به آن نگاه می‌کنم، هیچ بعید نیست تلاقی نگاه‌هایمان ما را به نتیجه‌ی مشترک برساند!

 
آن روز‌ که سرمای هوای پردیس قابل اغماض بود، می‌شد دستکش‌ها را در آورد و خم شد روی برف‌ها. گلوله‌ی برفی که پرتاب کردم و پالتوی سیاهت را، سفید کرد؛ تقصیر همان سرمای قابل اغماض بود!
 
 

وقتی وارد کوچه شد هوا دیگه تاریک شده بود ؛  سرش رو انداخته بود پایین و به پاهاش نگاه میکرد ، تو این فکر بود که آیا این پاها میتونن اون رو تا آخر این کوچه یاری کنن ؟ آنقدر توی افکار خودش غرق شده بود که متوجه نگاه های چپ چپ پیرمردی که جلوی [...]